Keşke ile iyi ki yolda yürürken peş peşe...

En ağır kelimedir keşke. En yaralı kelime. Yaralı yanıyla yaralamaya devam eden kelime.

Bir gözü görmez keşkenin, bir ayağı basmaz, bir kolu tutmaz. Bütün sesler kulağının sağır tarafına gelir.

Vücudunun bir tarafı hayat bir tarafı fecaatır.

Hayat olan kısım, fecaat olan için nedamet getirir. Nefesini keşke diye salar dışarı. Oysa keşkenin her bir harfi ateş olup döner çıktığı yere.

KEŞKE!

Keşke geç kalmışlığın kelimesidir.

Keşke pişmanlığın kalesi.

Keşke dünün yüküdür,

Yarınlara, kederden mayadır keşke.

Her şeye rağmen keşke yine de kalbi olanların kelimesidir.

Bir sıralama olacaksa eğer, iyi ki diyenlerindir öncelik ve iyi ki diye başlayanlardadır öncülük.

İyi ki diyenler iyilikleri ertelemeyenlerdir. Daima doğru yerde doğru zamanda söylenmesi gerekeni söyleyenlerdir.

İyi ki diyenler ellerindeki son imkanı yarına sağlam bir temel diye koyar ortaya.

Dünden aldığını, yarına bin bereket ile iade etmesi gerektiğinin yükümlülüğü ile yol alır iyi ki diyenler.

İyi ki diyenlerin dilindeki son söz, söz ola kese savaşı söz ola kestire başıdır.