Medyatik aydın öfkesi

Sebebini anlamazsanız kendi öfkenizin esiri olursunuz. Karşıdakinin öfkesinin gerekçesini doğru okuyamazsanız kendi gerçekliğinizin esiri olursunuz.

Türkiye'de öfke birikmesi yaşanıyor. Öfke sahiplerini de, öfkenin muhataplarını da teslim alan, akıllarını, iradelerini rehin alan gerilim.

Öfkenin hedefi kabaca Başbakan, hükümet ve daha geniş anlamda muhafazakar kesim. Öfkelenenler ise dünün muktedirleri, statükocuları ve bunların sürüklediği dün de, bugün de anlaşılmayanlar, ötekileştirenler; yani muhalefet.

Öfkelere biçim verenler, siyasal bir muhalefete dönüştürüp, siyasal hedefe yoğunlaşmasını sağlayanlar, algı yönetimini yönetenler dünün muktedirleri. Kendilerini statükoyu kontrol eden, sistemin ve de memleketin sahibi gören mutlu azınlık olarak dünün muktedirleri bugün kendilerini 'düşük iktidar' olarak görüyor.

Öfke patlamasının nesnel gerekçeleri, somut ve gerçek uygulamalar elbette var. Ancak bu gerekçelerin ve olguların mevcut öfke patlamasının rasyonel açıklamalarından bağımsız bir kaç boyutu var. Somut gerçekliğin muhayyel düşman algısına dönüşmesi korkudan çok öfke patlamasına neden oluyorsa burada daha karmaşık bir durum var demektir.

Öfkenin sahibini aklı seliminden uzaklaştırması anlaşılır bir durumken öfkeye hedef olanın kendini, sorgulamaktan uzaklaştırması da bir o kadar dikkat çekici.

Öfkenin kaynağında olan, daha doğrusu öfke siyasetini yönlendiren iki grup var: Kabaca statükoyu, siyasal iktidar erkini kontrol etmeye alışkınlar; ikincisi bu dönüşüm de dahil olmak üzere siyasal ve entelektüel hayatı kontrol eden iktidar.